Ludzie estrady: David Bowie: część 1

Zaledwie kilka dni temu zmarł David Bowie. Nastąpiło to niedługo po jego 69 urodzinach. Bez wątpienia David Bowie był człowiekiem-orkiestrą. Muzyka nie była jego jedyną pasją. Interesował się sztuką – był nie tylko kolekcjonerem dzieł sztuki, ale także malarzem. D. Bowie był również aktorem i to nie byle jakim. Przez lata intrygowało ludzi jego heterochromiczne i hipnotyzujące spojrzenie, ekstrawagancki styl życia, przede wszystkim zaś pasja z jaką tworzył – aż do śmierci.

David Bowie młody

Zacznijmy od początku. Przede wszystkim David Bowie, to pseudonim artystyczny Davida Roberta Jonesa. Podobno zdecydował się na zmianę nazwiska, by nie mylono go z perkusistą zespołu The Monkees – Davy Jonesem. Początek jego kariery muzycznej przypadł na wczesne lata 60-te. Młody David już wówczas przejawiał swoje zainteresowanie muzyką i stosunkowo szybko nauczył się grać na saksofonie. Podobno w młodości inspirował się jazzem, a pierwsze lekcje gry na tym instrumencie pobierał od Ronnie’ego Rossa. Udzielał się wówczas w kilku zespołach, przykładowo można nadmienić: The Kon-Rads, The King Bees, The Mannish Boys, czy The Lower Third. Pomimo zaangażowania się w działalność muzyczną, artysta początkowo nie odniósł żadnych sukcesów komercyjnych. Złej passy nie zmieniło także opuszczenie zespołów i zdecydowanie się na działalność solową. Kolejne single przechodziły bez echa. Przełomem okazał się rok 1969 r. i słynne, jeśli nie najsłynniejsze, Space Oddity (Kosmiczna osobliwość). Utwór ten dotarł aż do 5 miejsca w zestawieniu na brytyjskich listach przebojów. Pochodził z płyty o tym samym tytule. Po przesłuchaniu utworu kreuje się nam David Bowie na rozstaju dróg. Nie jest do końca przekonany, którą ścieżką chce podążać. Mowa oczywiście o stylizacji muzycznej i rozdarciu pomiędzy rockiem/glam rockiem, a folkiem. Utwór inspirowany był twórczością Stanleya Kubricka – 2001 : Odyseja kosmiczna. Widać także inspiracje wydarzeniami z tamtego okresu, m.in. lądowanie na Księżycu. Space Oddity to ballada rockowa, zachwyca melodyjnością i częstymi zmianami dynamiki.

Ziggy Stardust-retroWażnym elementem kariery artysty były z pewnością częste metamorfozy. David Bowie słynął ze zmiany swojego wizerunku publicznego. Zmiana imiczu pociągała za sobą drastyczną zmianę stylu muzycznego. Bowie z łatwością przechodził z lekkiego i przyjemnego folku, do ciężkiego, twardego hardrockowego brzmienia. Wyrazem takiego przejścia okazała się płyta The Man Who Sold The World z 1970 r. Data wydania płyty traktowana jest również jako data narodzin nowego stylu w muzyce, jakim jest glam rock. Do historii przeszła też kontrowersyjna okładka albumu, będąca zapowiedzią nowego wizerunku artysty – Ziggy’ego Stardusta. Artysta został na niej przedstawiony w męskiej…sukience. W swoim nowym wcieleniu muzyk występował do 1973 r, zaś w 1972 r. stworzył album The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders From Mars – uważany za jeden z najważniejszych i najlepszych albumów w historii rocka. Na tej płycie Bowie zdecydował się na rozrachunek z kontrowersyjnymi tematami, dotyczącymi sławy, jej ulotności, budowie autorytetu. Można powiedzieć, że to swoista interpretacja życia gwiazdy rocka.

W 1971 r. ukazał się album Hunky Dory, będący czwartym w dorobku artysty. Nawiązywał on do wcześniejszej twórczości artysty, zauważalny jest powrót do akustyczno-folkowej stylistyki. Traktowany jest jako hołd, oddany w kierunku idoli Bowiego – takich osób jak: Andy Warhol, Bob Dylan, czy zespołu The Velvet Underground.

Pin Ups z 1973 r. to efekt rozstania z tożsamością Ziggy Stardusta. Płyta stanowi nagraną, nową wersję starych klasyków rocka. Krytyka chłodno odebrała nowy temat Davida Bowiego, w przeciwieństwie do publiczności. Album w Anglii otwierał listę przebojów, a w USA wylądował na 23 pozycji. Największą popularnością cieszył się utwór Sorrow, który dotarł do 3 miejsca w brytyjskim zestawieniu.Ziggy Stardust

 

David Bowie interesował się też literaturą. Przejawem tego z pewnością jest płyta Diamond Dogs z 1974 r. Artysta inspirował się twórczością George’a Orwella, niestety nie udało mu się uzyskać praw na wykorzystanie powieści Rok 1984. Pomimo tego na nagranym albumie przewijają się poszczególne motywy z utworu Orwella.

W 1974 r. artysta udał się do Stanów Zjednoczonych. Efektem jego podróży jest 2-płytowy album David Live. Jednakże ważniejszy okazał się rok 1975 r. Wówczas to powstała płyta Young Americans – prywatnie moja ulubiona z całej twórczości Davida Bowiego. Muzyk odrzucił wcześniejszy styl – glam rock i stworzył coś na podobieństwo soul – plastikowy soul. Artysta współpracował z takimi muzykami jak John Lennon, Luther Vandross, czy Carlos Alomar. W szczególności warto zapamiętać te ostatnie nazwisko, bowiem Carlos Alomar – zostanie ulubionym gitarzystą Davida Bowiego i będzie uczestniczył w kolejnych nagraniach płyt. W tym okresie ukształtowała się też nowa persona artysty – Thin White Duke. Mistrz elegancji i aparycji, cherubin. To wtedy David Bowie uzależnił się od narkotyków, by prowadzić typowy, amerykański styl życia charakterystyczny dla tamtego okresu. Po latach w jednym z wywiadów przyznał, że w ogóle nie pamięta sesji nagraniowej do albumu. Pomimo licznych kontrowersji związanych z metamorfozą i zmianą dotychczasowego stylu życia warto zapamiętać kilka utworów ze wspomnianego albumu – Young Americans (1975), między innymi: Young Americans, Fame czy Somebody Up There Likes Me.

Thin White Duke

 

Część 2 – wkrótce.

Źródła grafik: Huffingtonpost.com; Misterlubbock.com; Slimpaley.com

 


1 Gwiazdka2 Gwiazdki3 Gwiazdki4 Gwiazdki5 Gwiazdek6 Gwiazdek7 Gwiazdek8 Gwiazdek9 Gwiazdek10 Gwiazdek
(1 oceny, średnia: 6,00 na 10)
Loading...